Rumah Yang Kau Tinggalkan
Karya: ALIFA SHOTARIKita bermula dari percakapan,
Lalu menjelma rumah
Bagi resah yang enggan pulang.
Di dekatmu aku didengar,
Seperti kasih yang paling sunyi.
Perlahan kuserahkan rapuhku,
Kau menjaganya, seolah tak akan pergi.
Aku lupa,
Kita hanyalah
Dua insan yang dipertemukan waktu,
Bukan dua nama
Yang dijanjikan satu.
Setengah tahun lamanya
Kita menyemai kebiasaan.
Aku menantimu,
Setia bagai pagi kepada matahari.
Tapi kau pergi—
Tanpa alasan,
Tanpa kalimat penutup.
Seluruh relung jiwa ragaku hancur,
Tapi hatiku tetap gagal membencimu.
Mengapa selalu gagal?
Yang tersisa hanya—
Sebelum kau pergi,
Aku telah lebih dulu memilihmu,
Dalam doa yang tak sempat
Menjadi pengakuan.
Doa itu yang kini kutitipkan
Dalam rumah yang kau tinggalkan.
Sunyi tak lagi terasa mencekam,
Aku belajar menyalakan lampuku sendiri,
Merawat ingatan
Tanpa harus tenggelam.
Padang,19 September 2026